In het sfeervolle Omnisportcentrum in Apeldoorn vond op 27 december het NK baanwielrennen plaats, zowel voor valide als voor para-wielrenners. Ik reed de 3 km individuele achtervolging en de 1 km tijdrit. Op beide afstanden werd ik derde en ik reed op de 1 km tijdrit een PR. Ik mocht dus twee keer het podium betreden!
Op 24 december reed ik met mijn CTO-selectie het NK ploegenachtervolging baanwielrennen tussen de valide renners. We hadden geen verwachtingen, maar wilden gewoon een goede race neerzetten. Dit lukte. We reden in een PR naar de vijfde plaats.
In het weekend van 1 en 2 oktober was de Europa Cup wedstrijd in Extremadura in Spanje waar ik op de tijdrit mijn winst van vorig jaar moest verdedigen. Het was überhaupt nog heel spannend of ik zou kunnen starten, want ik had nog behoorlijk veel last van mijn ribblessure. In overleg met de fysio en de coach had ik besloten om toch af te reizen naar Spanje en daar te kijken of ik zou rijden. Bij vertrek had ik er een hard hoofd in, want lachen en hoesten voelde ik al flink.
De eerste dag verkenden we het wegparcours en ik kon fietsen, maar daarmee was ook alles gezegd. De rest van de dag deed ik rustig aan. Ik besloot wel om te starten.
De eerste dag was de wegwedstrijd. Ik voelde dat ik weinig kans zou hebben, ook omdat ik vooral bij aanzetten mijn rib voelde. Dus ik besloot om na een kilometer of 10 te demarreren. Dit lukte en ik heb ruim 30 km solo gereden. Toen werd ik teruggepakt. Vervolgens reed ik nog een keer weg en werd ik vrij snel weer teruggepakt, waarop een andere renner demarreerde met een tweede renner die erachteraan sprong. Ook ik sprong mee, waardoor het groepje weer compleet was. Toen er nogmaals werd gedemarreerd, besloot ik om de derde plaats te consolideren. Dit lukte waardoor op het podium mocht plaatsnemen: het maximale resultaat voor die dag!
De tweede dag was de tijdrit. Ik had een plan gemaakt om zo constant mogelijk te trappen en aanzetten zo veel mogelijk te vermijden. Dit lukte redelijk goed, waardoor ik mijn eerste plaats van vorig jaar kon prolongeren. De tijd was, zoals verwacht, niet zo snel als vorig jaar, maar goed genoeg voor de winst. Ik was dus uiteraard tevreden!
Op 24 september was het NK weg in Varsseveld. Na een koers vol demarrages eindigde het in een massasprint. Ik voelde me goed en als er een moment was geweest om te winnen, was het deze koers. Door de goede benen werd ik overmoedig en ging ik van veel te vroeg aan. Ik hield het nog lang vol, maar 10 tot 20 meter voor de meet werd ik geklopt door de uiteindelijke winnaar en echt 5 meter voor de streep ook nog door de nummer 2. Oliedom gedaan. Ik baalde dan ook als een stekker. De bidons gingen wel even door de bus. Maar eenmaal afgekoeld, kon ik terugkijken op een goede koers en heb ik gekeken naar de verbeterpunten. Helaas bleek wel dat ik tijdens de sprint mijn rib had scheef getrokken. Dus helaas ook nog geblesseerd geraakt.
Op 1 september vond op het militaire terrein ‘De Vlasakkers’ in Amersfoort het NK tijdrijden plaats. Ik reed een degelijke tijdrit, waarmee ik tevreden ben voor nu. Het was een tijdrit waarmee ik verder kan en hij was goed voor de 3e plaats! Het kan en moet nog veel beter, maar het is weer een begin!
Zaterdag 4 juni ben ik 6e geworden in de tijdrit van de Cologne Classic European Cup in Keulen. Ik ben heel blij dat ik überhaupt kon en mocht starten na een week waar dat niet zeker was. Getaped en wel heb ik eruit gehaald wat er nu inzit en genoten. Ik moet dan ook gewoon tevreden zijn met mijn resultaat en dat ben ik dan ook. En Celesta is speciaal gekomen om mij aan te moedigen! Hoe lief ❤ ! ’s Avonds gezellig even Keulen in geweest en de Dom gezien!
Zondag 5 juni heb ik de wegwedstrijd van de 68. Cologne Classic European Cup gereden. Ik heb genoten! Allereerst weer van de support van Celesta ♥️, want zonder haar steun is mijn geweldige avontuur niet haalbaar! Als verrassing waren onze Duitse vrienden uit Koblenz, Alex en Kathi speciaal voor mij naar Köln gekomen om me aan te moedigen: Vielen Dank, Alex und Kathi ?? !
De wedstrijd verliep goed. Ik kon de hele koers van voren meedoen en heb ook een demarrage geplaatst. Leerpunt is dat ik meer vertrouwen moet hebben in mijn demarrages, want ik dacht te snel dat het niet ging slagen, terwijl het gat groter was dan ik dacht. Maar maakt niet uit. Ik kon in de kopgroep blijven rijden en dat was goed! Het parcours was spekglad. Het was op sommige plekken net een ijsbaan. Er gleden dan helaas ook drie renners onderuit en ook ik voelde mijn achterwiel twee keer licht wegglijden, maar ik bleef dit keer gelukkig overeind! Ik besloot die bocht voorzichtiger te nemen en bewust een gaatje te laten en dan na de bocht volle bak het gaatje dicht te rijden. Dit lukte alle keren wat mij zelfvertrouwen heeft gegeven.
Bij de sprint maakte ik één dom foutje: ik dacht dat ik kon uitrollen, maar op de streep kwam er nog eentje van achteren… Dacht dat hij eraf lag, maar niet dus… Maar foutje drukt mijn goede gevoel niet weg! Na het gedoe door de gevolgen de val van vorige week en mijn plotselinge verkoudheid moet en mag ik gewoon tevreden zijn met mijn 5e plaats van vandaag, maar vooral met mijn koers! En dat ben ik dan ook! Dit geeft vertrouwen voor de komende wedstrijden!
Donderdag 26 en vrijdag 27 mei stond de volgende wedstrijd voor mij op het programma: de ParaPanne Cycling Days.
Donderdag reed ik daar de tijdrit. Ik reed 41,24 km/u over het winderige parcours. Deze snelheid had ik vooraf niet verwacht op dit moment, dus de tijdrit was niet slecht, maar er had wel meer ingezeten. Maar het was een acceptabele tijdrit die me plaats? opleverde in de eindstand op 12,62 sec. van de winnaar van de tijdrit.
Vrijdag was de wegwedstrijd en ik heb gewonnen ? ! Maar met val… Opeens reed er een fietser (tegendraads) op parcours. De seingever was met haar mobiel bezig i.p.v. op te letten. Mijn landgenoot kon haar nog net ontwijken (scheelde niks) en schreeuwde nog. Ik kon niks meer. Ik kreeg mijn fiets nog net om haar heen gestuurd, maar ben vervolgens op volle snelheid vol tegen een boom gereden. De valtraining die een paar jaar geleden heb gehad, heeft geholpen. Ik heb het zo minimaal mogelijk kunnen houden. Ik ben weggedraaid, maar mijn kleding zat helemaal onder groene zooi en hars. Ik had/heb een blauw oog, bebloede vinger (rechts) en last van pols. En wat deed de seingever vervolgens? Niks! Maar goed, ik ben vervolgens wel weer opgestapt. Toen bleek dat mijn stuur nog scheef stond, dus ben ik weer afgestapt om mijn stuur zo recht mogelijk te zetten. En vervolgens heb ik vol adrenaline de achtervolging ingezet. En met succes dus!
Al met al: het was echt bizar… Na afloop naar EHBO gegaan. Alles ontsmet en gecheckt. Ik ben gelukkig heel!
Nu herstellen en hopen dat de pijn blijft meevallen.
Anyway, was weer een bijzondere ervaring! Nu herstellen voor volgende week waar ik op 4 en 5 juni de 68. Cologne Classic European Cup rijd. En natuurlijk ga ik ook nagenieten van dit weekend!
De eerste World Cup van het seizoen was in Oostende (Bel). Over het geheel genomen, kan ik tevreden zijn. Mijn voorbereiding op het wegseizoen verliep niet helemaal lekker, maar desondanks heb ik me toch weer goed weten te handhaven tussen de wereldtop. Heel fijn dat Celesta er het hele weekend bij was. Daarnaast had ik tijdens de tijdrit ook support van Mersad, een clubgenoot van mijn plaatselijke fietsclub, de Maximus Stampers. Echt super!
De tijdrit in Oostende van vrijdag 6 mei, toch steeds iets meer mijn specialisme, was niet optimaal. Mijn eerste ronde was niet best, maar in de tweede ronde kwam ik er wat beter in totdat ik in het technische gedeelte achter een Zuid-Amerikaanse/Spaanse renner uit een andere categorie kwam die met zijn laatste ronde bezig was. Hij reed kneiterhard, maar de bochten reed hij als een slak. Ik verloor in het bochtige deel heel veel tijd ten opzichte van mijn eerste en derde ronde, want pas in de laatste bocht was er ruimte om er voorbij te gaan. Op het rechte stuk knalde hij weer voorbij, want hij was bezig met zijn laatste stuk. Ik moest nog een ronde en ook ik heb de laatste ronde echt geknald. Snelheden van 46-52 km/u in de laatste 5 km met mooie wattages zorgden voor een goede laatste ronde. Dit resulteerde in een gemiddelde snelheid van 42,07 km/u, waar ik vorig jaar 41,46 km/u reed. Dus ondanks dat ik niet over de hele rit optimaal reed, heb ik mezelf wel verbeterd. Dit alles resulteerde in een 15e plaats in een topveld waarin iedereen er was. De Aziaten waren er ook, in tegenstelling tot vorig jaar vanwege Covid.
De wegwedstrijd van 8 mei was er eentje waar ik gewoon goed heb gereden. Met windkracht 6 was het een zware koers. Bijna vanaf de start ging het los. Het eerste rondje ontstond een kopgroep waar ik door een wat mindere u-turn in eerste instantie in het laatste wiel zat en een klein gaatje moest laten vallen. Dit kreeg ik echter dichtgereden en met snelheden van boven de 60 km/u reden we met de kopgroep met de wind mee. Het ging daar elke ronde heel hard. Bij wind tegen was er soms een soort van ‘herstel’ en werd er gedraaid. In de tweede ronde in het dorp raasden we door de tweede bocht en daar slipte een Colombiaan. Hij kwam goed weg en reed net op tijd verder. Mijn landgenoot en ik moesten reageren op deze actie en moesten dan ook in de remmen moesten. In een uiterste inspanning probeerden we terug te keren wat ook bijna lukte. Alleen 5 meter was gewoon teveel met twee man. We sloten aan bij drie andere renners die ook een gaatje moesten laten, waaronder de zilveren medaillewinnaar van Tokyo. Ik was dus in goed gezelschap. We draaiden goed en op een gegeven moment was het gat nog maar 40 seconden. We kregen het helaas niet verder dicht. In de laatste ronde demarreerden mijn landgenoot en ik samen en tot onze grote verbazing hadden we een gat! Ik riep naar mijn landgenoot dat we niet meer moesten omkijken en vol moesten doorrijden wat lukte! De laatste bocht nam mijn landgenoot gewoon beter dan ik en er was een klein gaatje. Ik kreeg het gaatje dicht en kwam tot zijn voorwiel, maar redde het net niet om langs hem te komen, waardoor ik een 12e plaats in dezelfde tijd als mijn landgenoot behaalde. Vorig jaar werd ik 14e, dus ik mag zeker tevreden zijn. Ik ben blij dat ik ondanks dat ik een paar weken minder intensief mocht trainen ‘gewoon’ met de wereldtop kan meedoen. Het geeft een trots gevoel daartussen te mogen rijden!
De coaches waren ook tevreden over de progressie en mijn koers!
Vervolgens reisde ik voor het tweede World Cup weekend af naar Elzach in het Zwarte Woud in Duitsland. Wat een prachtige omgeving is dat!
Dit werd een bijzonder enerverende week. Het was namelijk de week van mijn internationale classificatie. Door Corona was dat er nog steeds niet van gekomen en deze World Cup was ik aan de beurt. Eindelijk! Op dinsdag had ik de onderzoeken. Ik was gespannen, omdat ze tijdens het onderzoek natuurlijk grondig onderzoeken om mijn grenzen te zoeken en dus mijn beperking te meten. Dat is voor mij geen pretje. Bij de eerdere nationale classificatie had ik veel last achteraf en ook bij de metingen die ik moest doen voorafgaand aan het onderzoek in Nederland voelde ik achteraf wel even. Dat zei ik tegen de classifiers die in overleg gingen. Vervolgens hielden ze rekening met me, maar ze moesten natuurlijk ook hun onderzoek doen. Hoewel minder in mijn rechterheup en sneller afnemend in mijn rechterenkel voelde ik het ook nu toch wel. Links was echt het meest gevoelig. Bij het onderzoek hoorde ook de observatie tijdens de tijdrit op 13 mei. Ik moest deze tijdrit dus gewoon rijden, want dat was noodzakelijk voor de classificatie. Het parcours (bergop) van de tijdrit lag me eigenlijk wel, maar het werd dus echt afzien door de naweeën. De kilometers kropen voorbij, maar ik kwam harkend boven en werd nog 14e. Maar man, man, man, wat was het afzien. Ik haalde mijn waardes bij lange na niet en was ook niet tevreden met mijn tijd, maar het was wat het was. En het afzien werd beloond, want ik ben nu dan ook internationaal geclassificeerd als C3-renner ? !
De dag erop heb ik overleg gehad met de fysio en met de coach over het wel/niet starten bij de wegwedstrijd op 15 mei, want het seizoen duurt nog even. Na dit overleg hebben we toch besloten dat ik zou starten, want ik wilde zo graag! De voorwaarde was de afspraak dat mijn coach me in de gaten hield en als hij het onverantwoord vond zou ingrijpen. Ik moest zelf ook eerlijk zijn. En toen gebeurde het:
IK HEB MIJN EERSTE TOP 10-KLASSERING IN EEN WORLD CUP BEHAALD ? !
Op het technische parcours met een klimmetje ging het constant los en werd het een harde koers. De eerste 14 km was het aanzetten vooral lastig. Dit voelde ik wel, maar ik kon erbij blijven. Naarmate de koers vorderde, ging het iets soepeler en ik kon lekker blijven meedoen. Ik probeerde goed de bochten nemen, zodat ik niet vol hoefde aan te zetten. Ook was het warm en dat was voor mijn gewrichten nog niet eens zo gek.
Na een tijdje koos ik in de afdaling het wiel van een grote Pool die hard naar beneden kon rijden. Een goede keus dacht ik. Dat was ook zo, maar ik had hem voor de bocht voorbij moeten rijden, want de Pool reed de bochten anders dan ik. Er kwam een gaatje en ik kwam in een groepje met een landgenoot, twee Duitsers, waaronder de paralympische zilveren medaillewinnaar en een Costa Ricaan. De Pool moest er eigenlijk meteen af. We kwamen tot op 15 seconden van de koplopers toen mijn landgenoot er ook af moest. Het lukte hem niet om terug te keren en toen waren we met z’n vieren. We kwamen nog een keer op 20 seconden. Ik deed veel kopwerk in het groepje en hoorde de Duitsers overleggen. Toen dacht ik dat ze met elkaar gingen rijden en hield ik me even rustig. De Costa Ricaan reed goed, maar zat al behoorlijk kapot. In de laatste ronde probeerde ik in de afdaling weg te komen. Dat was niet meteen een heel doordachte actie, want ik ben natuurlijk niet de zwaarste renner uit het peloton en ze kwamen dus ook terug. De Duitser demarreerde meteen eroverheen, maar ik kon die demarrage makkelijk parreren en toen merkte ik dat ook de beide Duitsers hun benen niet stilhielden om te sparen, maar omdat ze ook al behoorlijk stuk waren. In het laatste stuk besloot ik dan ook om er vol voor te gaan. Ik gooide hem op de grote plaat en zonder achterom te kijken, reed ik vol door de laatste drie bochten en het laatste rechte stuk in de hoop dat ze er niet meer voorbij kwamen. En het lukte! Ik reed zo naar de 9e plaats en dus mijn eerste top 10 klassering in een World Cup in mijn carrière tot nu toe!
En dat na deze week en nadat we dus twijfelden of ik überhaupt zou starten! Ongelooflijk! Ik kan het nog steeds niet geloven! Het voelt dan ook echt als een overwinning! Ik ben heel blij ? ! Ook de coaches vonden dat ik goed had gereden!
Na afloop liep ik niet meteen heel soepel, zullen we maar zeggen, maar het is niet verergerd. Ook maandagochtend was dit het geval. Het zelfs iets verbeterd. We hebben dus de juiste keuze gemaakt. Wel hebben we besloten dat ik dinsdagavond niet start tijdens het DK tijdrijden (valide) om zo mij herstel te bevorderen met het oog op de rest van het seizoen.
Maandagmiddag ben ik in ieder geval trots met veel ervaringen rijker naar Nederland teruggereisd.
Op naar de volgende wedstrijden!
Op 30 april reed ik in Hardenberg een tijdrit van ruim 14 km in Hardenberg op een mooie en snel parcours. Het was een valide-wedstrijd die ik als laatste voorbereiding op de World Cups reed. Nog een keer een warming up volgens het wedstrijdprotocol en de wedstrijdbenadering. Het werd weer een leerzame dag. Samen met mede para-cyclist en absolute wereldtopper in zijn categorie C5 (ik ben C3), Martin van de Pol, reed ik naar Hardenberg. De voorbereiding verliep goed, maar als tip van Martin kreeg ik om in te rijden op mijn wegfiets, omdat dat minder stress veroorzaakt als het wisselen van de wielen niet soepel gaat. Ook zag Martin dat er kleine roestplekjes op mijn ketting zaten. Dit kan natuurlijk niet, want in de top tellen alle kleine dingen. Ik heb dit bij thuiskomst ook meteen weggehaald en het gaat mij niet meer gebeuren.
De tijdrit zelf was ook heel leerzaam. Nadat ik was gestart, bleek dat ik mijn vier zwaarste versnellingen niet kon gebruiken. Weer een leerpunt dat ik altijd na een wielwissel meerdere keren mijn versnellingen check. Maar goed, na tevergeefs kort te hebben geprobeerd het al rijdend te maken, besloot ik het te laten en reed ik dus met een heel hoge cadans deze tijdrit. Met wind mee kon ik mijn vermogen niet kwijt en kwam mijn cadans ruim boven de 105, wat voor mij echt heel hoog is. Bij tegenwind kon ik gelukkig wel vermogen leveren. Gezien dit gegeven kan ik niet anders zeggen dat ik over de rit zelf tevreden kan zijn en nog een aardige tijd heb neergezet. En sommige dingen gaan mij niet meer overkomen.
Op zaterdag 16 april reed ik een tijdrit van ruim 28 km in Almere. Het was een valide-wedstrijd die ik gebruikte als voorbereiding voor de World Cups. De omstandigheden waren daarvoor prima. Er stond een flinke wind en het parcours lag langs het water, dus de ideale omstandigheden voor de voorbereiding op Oostende! Ik mag tevreden zijn over de tijdrit, want ik haalde mijn waardes. Ik reed wel een hele slechte bocht waar ik zelfs even een voetje aan de grond moest zetten. Dit kon ik echter alleen mijzelf verwijten. Een leerpunt voor mij is het goed insturen op hoge snelheid op de tijdritfiets. De tijdritfiets stuurt gewoon anders dan een wegfiets en daarmee heb ik nog moeite.
